Om in Amerika in een politieke functie terecht te komen heb je geld nodig. Veel geld. Voor TV-spotjes, de campagnebus, banners, conventies, duurbetaalde managers, etc. Maar hoe kom je aan het geld? De meeste Republikeinse ideeën passen beter bij de wensen van ‘Corporate America’. Lobbyisten van bijvoorbeeld wapenfabrikanten pompen miljoenen in politieke campagnes. Mede hierdoor hebben Republikeinse kandidaten jarenlang veel meer geld ingezameld dan hun Democratische tegenstanders. Maar met de opkomst van het medium internet worden de belangen van de lobbyindustrie steeds minder bepalend voor de verkiezing van de President. Internetdemocratie ten voeten uit.
Fundraising oude style is simpel. Het campagneteam organiseert een ‘fundraising dinner’ met de kandidaat als gastheer. Om aan de tafel te kunnen zitten met -misschien wel- de toekomstige president moet je $1.000 tot $2.300 neerleggen. Veruit de meeste ‘gasten’ zijn advocaten, lobbyisten en vakbondsleiders met een bepaalde missie. Wanneer de kandidaat daadwerkelijk tot President gekozen wordt, zal hij zijn ‘vrienden’ niet vergeten.Toen was er internet. In mijn eerste artikel op Adfoblog refereerde ik al aan de Democratische kandidaat Howard Dean. De huidige voorzitter van de Democratische Partij (DNC) had als eerste goed door hoe je op een effectieve manier geld verzamelt. Als bijna kansloze kandidaat ging hij de verkiezingen in, 8 maanden later had hij ruim 51 miljoen in z’n oorlogskas zitten. Hoe? Door principieel geld van lobbyisten te weigeren en Ode burger’ om kleine donaties te vragen. Dit werkte. Veruit de meeste donaties waren ‘slechts’ $100.
Via een banner met een baseball bat werd op Dean’s website aangegeven wat de tussenstand was en hoeveel er nog nodig was voor b.v. het uitzenden van een TV-spotje. Deze banner zorgde als een vliegwiel voor nog meer donaties. De ‘$100 revolutie’ zorgde ervoor dat de politiek weer dichter bij de mensen kwam.
De trend van de kleine donaties zet zich ook deze verkiezingen weer door. Zowel Democratische als Republikeinse kandidaten strijden om de kleine donaties. Door middel van het medium internet zijn meer mensen betrokken bij de politiek en is het makkelijker om te doneren. Hierdoor zal de directe en indirecte invloed van de burger op de Amerikaanse politiek een stuk groter worden. Democratie anno 2008, mede mogelijk gemaakt door internetcampagnes.
Zowel het Republikeinse als het Democratische kamp heeft zich in het verleden schuldig gemaakt aan ‘dirt campaigns’; campagnes die in het teken staan van het zwart maken van de tegenstander. Zo gebruikte de Democratische Presidentskandidaat Lyndon Johnson in 1950 een spotje genaamd ‘Daisy’ waarin een klein meisje met een bloem speelt totdat er een atoombom afgaat. Het filmpje werd vanwege een stormlading aan kritiek slechts één keer uitgezonden. Nieuwsprogramma’s voerden discussies over het filmpje en de herhaalfactor deed de rest. De Democraat Johnson won de verkiezingen.
Het politieke ‘moddergooien’ wordt vaak in verband gebracht met Karl Rove, de adviseur en politiek strateeg van President Bush jr tijdens de campagnes van 2000 en 2004. Acht jaar geleden -nog voordat Bush de Republikeinse primaries had gewonnen- werd er een zwaarbevochten strijd geleverd in de staat South Carolina. Republikeinse stemgerechtigden kregen telefoontjes dat de geadopteerde dochter van McCain eigenlijk een zwart bastaardkind was. Sommige anonieme bellers spraken zelfs over een ‘nigger baby’. McCain verloor, Bush won. The rest is history…
Spindoctor Rove zat ook achter de Swift Boat Veterans for Truth, de organisatie die de Democratische kandidaat van 2004 John Kerry snoeihard onderuit haalde. John Kerry ging er prat op dat hij een veteraan was. De onafhankelijke politieke organisatie Swift Boat Veterans for Truth echter niet. In verscheidene spotjes zette de organisatie John Kerry in een kwaad daglicht. De Bush slogan ‘4 more years’ werd waarheid.
Op dit moment waait er een meer positieve wind door Amerika. In plaats van laster en smaad is het vooral het track record (stemverleden/geschiedenis) van de kandidaat wat onder vuur ligt. Zo viel Huckabee zijn tegenstander Romney onder andere aan op het gebied van abortus. Romney pareerde Huckabee’s aanval met een aantal feiten over zijn trackrecord op het gebied van crime.
In het Democratische kamp heeft Obama met het aantal kiesmannen Clinton inmiddels ingehaald. Met 10 overwinningen op rij moet Hillary van zich afbijten. Dit deed ze in de aanval tegen Obama’s track record, waarop Obama reageerde door te zeggen dat ‘Clinton meer geld van lobbyisten heeft aangenomen dan enige andere Republikeinse kandidaat’.
De campagnemanagers hebben inmiddels begrepen dat het verspreiden van leugens heden ten dage een stuk lastiger is dan vroeger. Het medium internet heeft inmiddels een fors aandeel genomen in de nieuwsvoorziening en vormt nu bij uitstek het platform waar zowel voor- als tegenstanders hun mening uiten. Met bronvermelding als overtuigingskracht.
De uiteindelijke presidentsstrijd moet nog aantonen dat deze verkiezingen de geschiedenis in kunnen gaan als een beschaafde strijd. Wellicht dat er nog veel ‘dirt’ bovenkomt wanneer de twee partijen tegenover elkaar staan. Wat denken jullie?
Het uitspreken van politieke voorkeur door ‘prominenten’ is een van de weinige taboes in dit land. Het zijn vooral de linkse partijen met BN-ers als Bob Fosko, Georgina Verbaan en Eddy Terstall welke echt werk maken van zogenaamde ‘endorsements’. Wellicht dat ons pluriforme partijenstelsel er voor zorgt dat het krachtig uitspreken van een politieke voorkeur ‘not done’ is. In Amerika is deze keuze in wezen iets makkelijker. Democraat of Republikein.
De meest bizarre endorsement van de voorverkiezingen is die van de 67-jarige acteur Chuck Norris voor de ‘pro-life’ Republikein Mike Huckabee. Chuck is vooral bekend van de serie ‘Walker Texas Ranger’ en speelde daarnaast in talloze gevechtsfilms met namen als Slaughter in San Fransisco en Hellbound. In een hilarisch filmpje voor de campagne wisselt Chuck humor af met een serieuze politieke boodschap. Wellicht dat deze endorsement wat zegt over de doelgroep die de ultra-conservatieve Republikein wil bereiken.
Hillary Clinton’s grootste endorser is natuurlijk de nog altijd populaire ex-president Bill Clinton. Maar haar ‘campaign trail’ wordt ook gevolgd door de oud minister van buitenlandse zaken Madeline Albright en de zangeres Barbara Streisand. Grote namen als Madonna, Steven Spielberg en Jack Nicholson staan ook achter Hillary. Ze is waarschijnlijk wat minder blij met de endorsements van Jenna Jameson en Jerry Springer.
Barack Obama heeft de TV-host Oprah Winfrey achter zich staan. Oprah’s macht is bekend; wanneer zij een boek ‘endorsed’ verkoopt het binnen een dag één miljoen exemplaren. Ze laat Obama prominent naar voren komen in haar shows, magazine en ze staat voor hem op de bühne bij campagnerallies.
De Kennedy’s zijn ondanks de dood van JFK nog altijd erg invloedrijk in de politiek. De zegen van Senator Ted Kennedy -de jongste broer van ‘JFK’- was daarom ook een grote steun voor Barack. Het kan nog een stapje verder. Zanger Will.i.am van de Black Eyed Peas maakte samen met o.a. John Legend en Scarlett Johansson zelfs een song voor Obama. Het aanstekelijke ‘Yes we can’ is binnen een week al meer dan 3,2 miljoen keer bekeken.
Ondanks al deze endorsements, is de voorheen onbekende ‘Obama girl’ de populairste endorser, de sexy dame kreeg maar liefst 6 miljoen kijkers voor een van haar filmpjes. Ook al bleek later dat haar endorsement niet helemaal oprecht was…
Celebrity Endorsement is een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse Verkiezingen. Ondanks de grote namen op Hillary’s lijstje lijkt Obama’s kamp de meeste actieve ‘endorsers’ in huis te hebben. Gaan wij stemmen op de partij van Bob Fosko? Wachten we totdat Sacha De Boer, Jeroen Pauw en Peter R. De Vries een politieke voorkeur gaan uitspreken? Of is effectief celebrity endorsement ‘only in America’?
Vier jaar geleden speelden sociale netwerken nog geen enkele rol in de toenmalige presidentsverkiezingen. Facebook was alleen nog maar toegankelijk voor Harvard studenten en MySpace was pas in dat jaar begonnen. Sociaal (video) netwerk Youtube bestond nog niet eens. Dit veranderde twee jaar later; tegelijk met de opkomst van de sociale netwerken werden deze ook ingezet tijdens de congres/gouverneursverkiezingen van 2006. In navolging van deze verkiezingen gingen ook tijdens de Gemeenteraadsverkiezingen Nederlandse politici en masse op Hyves. Vandaag de dag is het online sociaal leven een belangrijk onderdeel geworden van politieke campagnes.
John McCain, die momenteel aan de leiding gaat bij de Republikeinen, pakt zijn aanwezigheid op de sociale netwerken grondig aan. Zo heeft hij profielen op Myspace, Facebook en Youtube. Wat opvalt is dat McCain vooral de netwerken gebruikt om eenzijdig te communiceren. Weliswaar kunnen supporters ‘vriendje’ worden van John, maar persoonlijke blogs, persoonlijke reacties of andere vormen van userparticipatie ontbreken.
Mitt Romney geeft het goede voorbeeld. Zijn Facebook profiel laat de ‘echte’ persoon achter de politicus zien. De blogs op zijn MySpace zijn erg persoonlijk; ze worden namelijk geschreven door z’n zoons. Ook gaat Mitt in z’n videoboodschap op Myspace verder dan alleen bijdragen vragen. Hij roept zijn achterban ook op meningen en inbreng met hem te delen.
Bij Barack Obama kan je naast ‘the usual’ ook lid worden van Obama’s netwerk op Linkedin. Echt opvallend is een ‘regio targeted’ banner van Eventful die vraagt of ik wil dat Obama Amsterdam komt bezoeken. Met deze service kun je met een groep mensen van een kandidaat eisen dat diegene voor een ‘rally’ naar een bepaalde locatie toekomt.
Hillary Clinton heeft naast een mooi fotoalbum op Flickr ook een treffende banner met de tekst: “I am not only voting for Hillary, she’s my friend!’. De bedoeling is dat mensen deze banner op hun MySpace zetten om te zorgen voor nog meer ‘vriendjes’.
Social networking wordt in deze verkiezingen door alle kandidaten breed ingezet, maar kan nog op verschillende fronten verbeterd worden. De stap van ‘puur promotieplatform’ naar ‘echte interactie met de gebruiker’ scheelt een hoop in geloofwaardigheid.
Op de sociale netwerken zelf ontstaan ook initiatieven om de kandidaten te steunen. Zo is er groep ‘Barack Obama’ (one million strong for Barack) op Facebook met 439,544 leden. In deze groep zijn er pittige discussies tussen Obama supporters en Republikeinen maar ook met Hillary aanhangers. Qua discussieplatform toont vooral Facebook de ware kracht van gebruikersparticipatie. Geen huis-aan-huis gesprekken meer aan de deur, maar online overtuigd worden van de juiste kandidaat.
