Glaserblog

Machakos

In Machakos waar ik nu verblijf is de armoede duidelijk zichtbaar in het straatbeeld en dit blijkt eigenlijk uit alles. Een open riool en voor het volk maar 2 dagen per week water. Een grote bloemenkwekerij heeft het water namelijk nodig en daardoor zitten de inwoners zonder. Daarnaast zie je dat iedereen bezig om rond te komen, b.v. door in een tuk-tuk (een brommer taxi) rond te rijden, of een telefoonlijn aan te bieden. Er zijn ontzettend veel banen gecreeerd In de supermarket zijn tientallen mensen aan het werk. Toch is maar liefst 40% werkloos.
Het milieu komt hier op de laatste plaats, er wordt nog gekookt op houtskool en de auto’s van 30 jaar oud verspreiden grote rookwolken. Een effectief afval ophaalsysteem is er ook niet. Plastic en afval ligt in de berm of wordt verbrand.
Toch heeft Machakos ook mooie kanten, gebouwen worden gebruikt als reclamezuilen met mooie kleuren.

Keniaanse Buddy

Eindelijk hebben we de Keniaanse groep ontmoet. Iedere deelnemer heeft zijn eigen ‘maatje’. Mijn maatje heet Carmins Apepo (26 jaar) en hij komt uit Kisii, een district waar de bekende zeepstenen mijnen liggen. Apepo is een man van weinig woorden en z’n Engels is ook niet echt vloeiend. Toch kijk ik uit naar het vertrek van morgen naar Kisii. Ik zal onder andere zaterdag naar een kerkdienst gaan van de 7th advent day die maar liefst 4,5 uur zal duren met preken in het Kisii, maar ook muziek en dans!

Speeddating

Naast ‘Apepo’ heb ik ook de andere Keniaanse deelnemer ontmoet via een zogenaamde “Speeddate”. Met deze activiteit krijg je elke deelnemer 3 minuten te spreken. Bij twee Keniaanse meiden (Joyce, Naomi) ging de knop “play” toen ik voor ze zat. Ze vertelde allebei over hun familie, hoe ze woonde en vooral dat ze “not married” waren. De eerste vraag die ze aan mij stelde was “Ben jij getrouwd?”. Toen ik nee knikte, vroegen ze direct of ik van Afrikaanse vrouwen hield. Ik gaf aan dat ik een vriendin gaf, maar allebei werd het gesprek afgesloten met een flirterige blik.
Ik vind het erg jammer dat deze meiden in onze groep zitten, aangezien ik had gehoopt dat ook alle Keniaanse deelnemers mee zouden doen vanwege hun ideologie. De andere deelnemers zijn wel allemaal geweldig en doen actief mee. Joyce vertelde ook een andere deelnemer dat ze in Nederland wilde blijven als de Kenianen in Nederland zijn tijdens de uitwisseling. Tijdens een presentatie over Nederland heb ik goed duidelijk gemaakt dat het absoluut geen zin heeft om hier illegaal naar toe te komen. Deze boodschap kwam over. Toch voel ik mij enigzins gereseveerd jegens de twee dames. Elke blik die ik ze geef wordt beantwoord met een bepaalde blik terug.
Natuurlijk zijn hun situatie en opstelling begrijpelijk, zeker omdat dit de ‘armste’ deelnemers zijn. Het is toch erg vreemd om dit zo van dichtbij mee te maken. Ondanks dit ‘incidentje’ in de groep is het erg gezellig met elkaar.