Glaserblog

Tijdens mijn verblijf in Kenia wil ik graag meer te weten komen over de politieke situatie in Kenia. Solomon Matacke helpt mij hierbij. Hij is één van onze begeleiders in Kenia en werkzaam bij Mango, een fair trade export organisatie.

Volgens Solomon gaat het relatief goed in Kenia, zeker vergeleken met andere landen. Kinderen zijn sinds kort bijvoorbeeld verplicht om naar school te gaan. In de straten van Machakos Town zie je dus grote groepen kinderen in groene schooluniformen lopen. Deze wet heeft alleen wel tot gevolg dat er een chronisch tekort is aan klaslokalen. Sommige kinderen zitten nu met 150 kinderen in een klaslokaal.

Qua politiek is er een hoop veranderd sinds 2002 toen de Rainbow Coalition aan de macht kwam. Sinds 1963 was er namelijk slechts één partij (de KANU partij) aan de macht geweest. De Rainbow Coalition wilde zaken veranderen en is volgens Solomon goed op weg: ‘De pers is vrijer, de mensenrechten worden gerespecteerd en er wordt keihard gewerkt aan de verbetering van de gebrekkige infrastructuur.’ Dat laatste merkten we gisteren toen we naar het afgelegen Waatee afreisden, een dorpje wat alleen bereikt kan worden via een weg met veel kuilen. We kregen dus een zogenaamde ‘African Massage’.

Kenia is een democratisch land met maar liefst 42 verschillende politieke partijen. Daarvan zitten er nu 14 in de Rainbow Coalition. De 14 partijen zijn eigenlijk alleen maar bekend als de Rainbow Coalition – slechts een enkeling kent de partijen bij naam – daarom zijn alle 14 partijen zich nu aan het profileren.

Daarnaast is het de Rainbow Coalition niet gelukt een grondwetswijziging van de grond te krijgen. Driekwart van de bevolking verwierp de grondwet, omdat de president nog steeds te veel macht had. Het is een soortgelijke situatie als de Europese grondwet; de grondwet verbeterde in feite een aantal zaken voor de bevolking, maar er zaten toch nog een aantal haken en ogen aan, waardoor het niet ‘goed genoeg’ werd bevonden.

De grondwetswijziging pleitte onder andere voor meer rechten voor vrouwen en mensenrechten. Ook pleitte het voor meer macht naar de regio’s in plaats van alle macht gecentraliseerd in Nairobi. Ook volgens Solomon hebben lokale overheden weinig bevoegdheden. Toen hij bijvoorbeeld zijn paspoort moest ophalen voor z’n vertrek naar Nederland in september aanstaande, moest hij naar Nairobi toe. Dit kon niet lokaal geregeld worden.

Optimisme heerst hier dus als het gaat om politiek. Toch zijn de Kenianen net zo kritisch als de Nederlanders als het gaat om referenda. Solomon probeert mij in contact te brengen met medewerkers van een politieke partij. Ik ben erg benieuwd naar de manier waarop ze hier campagne voeren.

Groeten uit Machakos Town,

Wouter