Glaserblog

14 maanden nadat ik bij Hyves kwam werken, heb ik een fantastische mogelijkheid gekregen bij een ander bedrijf, TomTom. Daar krijg ik de mogelijkheid om voor drie markten, Nederland, België en Zuid-Afrika de PR te verzorgen. Ik kom te werken in een internationaal team met veel PR ervaring die mijn internationale en carrière ambities kunnen verwezenlijken.
De mogelijkheid om bij een adverteerder te werken spreekt mij aan, daarnaast is TomTom een bedrijf in een interessante fase. De consument heeft meerdere mogelijkheden voor navigatie op verschillende platformen. Het maakt immers niet meer uit waar je je route informatie bekijkt, of dat nou een navigatiekastje, telefoon of op de computer is. De hoogwaardige technologie die TomTom in huis heeft, van de kaarten van TeleAtlas tot de file-informatiedienst HD Traffic, zal de komende tijd meer op het netvlies komen te staan.

Van bureau naar klantzijde
Na ruim drie jaar aan de bureaukant bij (TBWA\)Busted mocht ik vorig jaar het aan de klantzijde proberen bij een mediabedrijf, het grootste sociale netwerk van Nederland: Hyves. Raymond Spanjar en ik kende elkaar nog van de verkiezingen van 2006 waarbij de toetreding van Wouter Bos tot het sociale netwerk voor veel reuring zorgde. Ik kreeg vorig jaar april de mogelijkheid om de PR organisatie op te zetten, een kans die ik graag aannam.

In het begin was ik nog onzeker, van bureaukant naar klantzijde is een grote stap. Opeens ben je zelf verantwoordelijk voor alle processen en zit er geen bureaudirecteur waar je even advies kunt ophalen. Ik kijk terug op een heel leuke en leerzame tijd waarbij ik met ontzettend veel mensen in aanraking ben gekomen. De leukste en succesvolle gebeurtenissen van afgelopen jaar:

• Het organiseren van een chatdebat met zes lijsttrekkers waaronder onze ex- en huidige premier, die het debat overigens won. We wisten dat het MP-schap zou volgen .
• De geheimzinnigheid en spanning rondom de overname van TMG. De live uitzending van RTL Z vanuit de kantine van het hoofdkantoor was onwerkelijk.
• Het opzetten van een webcareteam die via @hyvesangels Hyvende Twitteraars verder op weg helpen (en het PR team voorzien van Tweets waarop gereageerd moet worden).
• De honderden mensen die zijn langsgekomen om met eigen ogen te zien wat voor een leuk en interessant bedrijf Hyves is.
• De blogs over de communicatie van Hyves op Careerwise, het blog van COOPR en The Conversation Manager.
• Voor groepen staan bij Social media clubs Nijmegen en Eindhoven
• De PR-aandacht rondom de donor campagne, 4/5 mei, Hyves Mobile, In Memoriam en Hyves algemeen.
• Op TV verschijnen bij AT5′s Basta en bij Hart van Nederland.
• Het opzetten van een company blog waarin Hyves alle verhalen van het bedrijf naar buiten brengt, het begin van een scheiding tussen het bedrijf Hyves en het product Hyves. Deze is gisteren live gegaan, zie het Hyvesblog.

Gemengde gevoelens
Laat ik voorop stellen dat ik Hyves ga missen. Ik heb gemengde gevoelens bij deze stap omdat ik de afgelopen 14 maanden erg verknocht ben geraakt aan Hyves, collega’s en sfeer. Natuurlijk blijf ik Hyves op de voet volgen en ga ook voor TomTom kijken waar er eventuele mogelijkheden liggen.
27 mei is mijn laatste dag bij Hyves en zal er dan nog even tussen uit piepen om 15 juni bij TomTom te starten. Ik heb ontzettend veel zin in deze nieuwe uitdaging.

Mijn emailadres bij TomTom is wouter punt glaser apenstaart tomtom punkt com (actief vanaf 15 juni) en ik zal bereikbaar blijven via mijn huidige telefoonnummer. Je kunt mij natuurlijk ook toevoegen bij LinkedIN of volgen via Twitter. De PR contactpersoon van Hyves is voorlopig Marnix Franssen, die te bereiken is via 020-5353753 of marnix APENSTAART hyves dot nl.

Als ik Professor Barabas zou kennen, dan was ik graag teruggegaan naar het jaar 1997. Toen kwam de massa in Nederland voor het eerst in aanraking met internet. De enige sociale netwerken die we destijds kenden, waren nieuwsgroepen en fora. De enige toepassing naar de offline wereld was, naast kennisdeling, de printer. Inmiddels kunnen wij onze levens niet meer voorstellen zonder internet. Sociale netwerken zijn daar vorig jaar ook definitief bijgekomen. Maar waar gaat dit nu heen? Read more…

Herinneren jullie je de strips van Asterix en Obelix? Deze Galliërs woonden in het gebied dat momenteel bekend staat als Frankrijk. Omringd door het gigantische Romeinse leger moesten ze weten te overleven. In de wereld van sociale netwerken zijn er ook Romeinen en Galliërs. De meesten van jullie kennen Hyves, maar heb je gehoord van Nasza Klaska, V Kontakte, QQ of RenRen? Dit zijn allemaal Gallische dorpjes, verscholen in het Romeinse sociale media-imperium. Alleen met een goede druïde Panoramix en een tovenaarsdrank aan boord weten deze dorpen stand te houden. Read more…

Geachte leden van het GVR, dank voor de eer om op deze locatie te mogen spreken voor uw allen. Nadat ik had begrepen dat ik was genomineerd voor de Jonge Haan liet ik dit snel weten aan mijn vrienden en volgers. Zij vroegen zich af wat die Jonge Haan eigenlijk was. Via Google zochten mijn vrienden op GVR en vonden naast het slagzinnenregister alleen maar de Grote vriendelijke reus en gebruikersvereniging rolstolgebruikers Dordrecht.

Ondanks het feit dat ik de eervolle prijs al kende moest ik toch dat toch online bewijzen. Ik refereerde met een linkje naar artikel van Dutchcowboys uit 2007, maar dit vond men te gedateerd om op af te gaan. Luuk Ros, de hoofdredacteur van Marketingtribune vroeg aan mij waar hij meer informatie kon vinden over de Jonge Haan.
De zoektocht van Ros en de informatievoorziening op Google laat het effect zien als er geen makkelijke weg is tot informatie. Later kom ik daar nog even op terug.

Ik ben opgegroeid in Nieuwegein, en aangezien deze vinexparel niet heel veel meer te bieden heeft dan Spinvis, de sneltram en een golfslagbad was ik heel blij toen de bibliotheek in 1997 gratis internet aanbood. Via Netscape Navigator surfde ik het web rond en besloot de eerste gamessite in Nederland te beginnen. Hier legde ik de basis van mijn huidige netwerk en leerde ik de impact van het medium internet kennen. De site groeide uit tot een .com bedrijfje waar in 1999 Emerce een verhaal aan wijdde. Toch besloot ik maar de Havo af te maken.

In 2005 kreeg ik de kans om bij de PvdA te werken en kreeg de kans om mijn scriptie over de manier waarop Amerikaanse politici social media inzette tot beleid te verwerken. De PvdA staat op dat moment op een tweesprong. Ad Melkert was net afgezwaaid, hij stond symbool tussen de grote kloof tussen de kiezer en de politiek. Wouter Bos was het nieuwe élan en had al een weblog en een podcast. Ik wilde hem de kloof tussen de kiezer en politiek nog meer laten dichten door hem als eerste politicus te introduceren op sociaal netwerk Hyves. In die tijd zat ik ’s Avonds laat met de Jonge Haan uit 2006 Raymond Spanjar nog aan de lijn om te bespreken of de servers van Hyves Wouter Bos z’n nieuwe vriendenaantal zouden aan kunnen. Twee maanden later volgde Balkenende en de rest van politiek Den Haag. Politiek en social media zou vanaf dat moment met elkaar verbonden blijven.

Na mijn periode bij de PvdA kwam ik terecht in een kelderbox aan het IJ. Bij Busted. Een marketing-PR bureau met mooie klanten zoals Adidas, Microsoft en Jägermeister. Vier heren en een dame die op hun kenmerkende Vespa’s naar klanten toereden. Bij Busted heb ik het vak van binnen en buiten geleerd en de eerste social media release van Nederland ontwikkeld.

De afgelopen 10 maanden heb ik aan klantzijde gewerkt bij Hyves. Onder de filosofie “beïnvloed de beïnvloeder” heb ik een PR & communicatie apparaat opgezet.

Social media is hot. Facebook ook. Early adopters lopen ermee weg. Terwijl Hyves inmiddels heel Nederland bedient. We zijn hier uniek mee in de wereld, er zijn in Europa maar enkele lokale sociale netwerken die door een sterke lokale strategie een dominante positie in hun achterland hebben. Eigenlijk mogen we best met z’n allen trots zijn op Hyves, wat als een soort klein Gallisch dorpje in Europa trots stand houdt tegen het Romeinse Facebook.

Met een bereik van meer dan 50% van Nederland, campagnes die miljoenen keren worden beleefd tot aan het ontwikkelen van een crowdsourcing theesoort door Pickwick zijn er verhalen ter over. Die verhalen probeer ik over te brengen door beïnvloeders te identificeren en ze uit te nodigen, door te spreken bij social media clubs en de onderscheidende waarden van Hyves, persoonlijk en lokaal, uit te dragen.

Dat social media een belangrijke rol gaan spelen weten wij inmiddels allemaal. Je ziet nu de trend dat sociale media steeds meer onderdeel worden van het dagelijks leven en juist als lokale partij kun je daar op in spelen. In de toekomst gaan sociale media het belangrijkste startpunt van de dag worden. Een mobiel startpunt. Waar vanuit je vrienden alles beïnvloeden. Van de nieuwssites die je bekijkt, de video content, maar ook zoekopdrachten, alles wordt voorzien van een sociale laag. Sites die nu het meest populaire van iedereen voorschotelen zoals Google, Iens en Zoover blijven niet in de huidige vorm bestaan, maar baseren hun selectie op de mening van jouw vrienden. Het integratieproces van de sociale laag is inmiddels ingezet en zal komend jaar gemeengoed worden.

Een andere trend die ik waarneem is dat de functie van Conversation Manager steeds belangrijker gaat worden. PR, communicatie, social media expert en evangelist in één, de conversation manager is een brug tussen verschillende disciplines. En daarnaast een spin in het web tussen PR, klantenservice en marketing communicatie. Mensen die boodschappen kunnen bedenken, vertellen en vertalen naar verschillende platformen. Met een Conversation manager, zijn merken voorbereid om hun doelgroep te bereiken in een tijd dat de mediaconsumptie fragmenteert.

Tot slot wil ik een geste doen aan het genootschap. Mocht ik worden verkozen tot Jonge Haan en daarmee toetreden tot de GVR dan zou ik mij graag ontfermen over de PR van de volgende editie. Tenzij het genootschap er bewust voor kiest een teruggetrokken bestaan te leiden. Ik zie in ieder geval de potentie om de GVR te positioneren als de Galliërs van de communicatiewereld.
Dankuwel!

Stel je voor. Je bent een vierjarig meisje in een klein dorpje op het platteland van Nepal en opeens komt een delegatie Boeddhistische priesters binnen die je van top tot teen bestuderen. Als je voldoet aan een aantal strenge keurmerken besluiten ze je mee te nemen naar een tempel. Daar liggen 108 net geslachte hoofden van geiten en buffels op je te wachten vergezeld door dansende gemaskerde mannen. De avond daarna wordt je gedwongen om in een kamer met de 108 hoofden te overnachten. Als je dit hebt doorstaan zonder emotie te tonen moet je wel Kumari Devi zijn. Vanaf dat moment stopt je leven zoals je het tot dan toe kent en ben je een levende godin, die niet meer in aanraking mag komen met het onreine leven buiten je paleis. Vanaf je eerste menstruatie ben je godin af en kan je echte leven beginnen. Op dat moment begint de zoektocht naar de nieuwe Kumari weer opnieuw.
Dit klinkt als een heel macaber sprookje wat je is voorgelezen toen je vroeger heel stout was. Het is ongeloofelijk, maar dit is geen mythe of legende. De Kumari traditie bestaat al eeuwen in Nepal en als je op het Durban Square in Kathmandu bent kun je zelfs Kumari’s silhouet spotten door de maas-vormige houten ornamenten in haar kleine paleis. Nepalezen nemen religie serieus. Het is een belangrijk onderdeel van hun leven.

Wierook, koeien en tempels

Zodra je Kathmandu binnenrijdt komen de walmen van wierook je al tegemoet. Overal in de stad zie je kleine en grote tempels, her en der loopt er zelfs een koe door het straatbeeld.
Het Hindoeïsme domineert in Nepal, met 81% van de bevolking als volgeling. Vele Nepalezen hebben een roodkleurige tika die afhankelijk van de motoriek van de aanbrenger op het derde oog of het hele voorhoofd zit. Hindoes hebben vele goden die elk weer hun eigen doel dienen, een aantal zijn heel belangrijk. Zo heb je Ganesha, de olifantachtige die geluk brengt geluk. Tijdens een bezoek aan het Unesco Werelderfgoed, de Pashupatinath tempel, een van de heiligste hindoe heiligdommen in de wereld vertelde een gids Prince hoe het werkt. “Wanneer ik bijvoorbeeld een sollicitatiegesprek heb ga ik naar de tempel van Ganesha toe en breng ik een offer en gebruik ik de bel om hem te ‘roepen’. Ik geloof er in dat ik door mijn gedachten op Ganesha te richten, ik in mijzelf geluk oproep.”
Prince is hiermee van een verlichte hindoeïstische stroming die je de symbolieken gebruikt om iets in je zelf te activeren en daardoor humanistisch aan doet. Terwijl wij over het tempelterrein lopen zien we opeens rook opstijgen wiens geur het meest doet denken aan Barbecue. Het blijken crematies te zijn van lijken aan de oevers van de ganges. De overledenen zijn pas een aantal uur daarvoor overleden en worden door het rotsvaste geloof in reïncarnatie zo snel mogelijk verbrand. De familie hoopt op een beter leven en daardoor is de crematie een heugelijke gebeurtenis.
“Deze platforms kosten 5.000 rp (50 euro) en zijn voor de arme Nepalezen, de platforms aan de andere kant van de rivier kosten 10.000 rp en zijn voor de fortuinlijke Nepalezen. Als deze zijn gecremeerd komen er altijd kinderen met magneetjes om munten en andere waardevolle metalen uit de rivier te vissen.”
De tempels van Pashupatinath zijn heel indrukwekkend voor alle zintuigen. Verderop de Ganges horen we mantra’s die gezongen worden, Prince legt uit dat dit uit een Boeddhistisch klooster verderop de rivier komt. “De Boeddhisten en Hindoes leven heel vreemdzaam samen en vieren zelfs elkaars feestdagen met elkaar.”

Little Tibet

Waar je in New York Little Italy en Chinatown hebt, heeft Kathmandu Little Tibet. Na de Chinese invasie in 1949 zijn hier hordes Tibetanen naar toe gevlucht die voor een groot gedeelte intrek hebben genomen rondom de Stupa in de wijk Boudhanath. Rondom de Stupa lopen Tibetanen, maar ook Nepalese boeddhisten waaronder de befaamde menselijke berggeiten Sherpa’s een khora in de richting van de klok. Rondom de Stupa hebben de Tibetanen hun intrek genomen. Toeristische winkels verkopen souvenirs met een Tibetaans karakter waar ook de monniken van omringende kloosters wierook en gebedsvlaggetjes inkopen.

Op de kast

De Nepalezen hebben behalve spiritualiteit ook een reden om religieus te zijn. De staat van het land is niet best en het leven draait voor hen veelal om geluk verdienen or gegund krijgen. Daarbij speelt het kastensysteem nog een speciale rol, ook voor niet-hindoes. Ook al is dit systeem wat ook in India in zwang is officieel afgeschaft, buiten Kathmandu kun je niet buiten je kaste trouwen. Het systeem is gebaseerd op sociale klasses en de subkaste geeft zelfs nog een richting van je beroep weer, zo heb je de schoenenkaste en de kaste van ambtenaren. Er zijn vier hoofdkastes; priesters, krijgers, koopmannen en arbeiders. Daarnaast heb je nog de groep onaanraakbaren oftewel Dalit.
Het probleem van het kastensysteem is dat men schikt in hun lot. Een slimme Dalit zal nooit een goede baan in de samenleving kunnen krijgen. Omdat het stelsel als religieus wordt beschouwd denkt men dat de status in ‘dit leven’ komt doordat ze in hun vorig leven slechte dingen hebben gedaan. Hierdoor blijft dit stelsel officieus in zwang en denken sommigen Nepalezen dat alleen God en niet zijzelf hun lot kunnen veranderen. Gelukkig komt hier langzamerhand verandering in, al zal het nog lang duren voordat kasten in Nepal alleen plekken zijn om zaken in op te bergen.

Een vliegveld is een visitekaartje van een land. Emiraten, Westerse staten maar ook bijvoorbeeld een nieuwe economie als China weten dat al te goed. Het vliegveld van Katmandhu is typerend voor Nepal. “At which belt is the luggage from the Arkefly flight?” vroeg ik tegen het aanwezige vliegtuigpersoneel. “I don’t know” was het antwoord en een half uur later werd er een Arkefly bordje op baggageband 1 geplakt en begon de band te lopen. Met baggage en al ging ik in de rij staan voor de X-Ray scanner, maar aangezien er maar een aanwezig is mocht ik als blanke Westerling doorlopen. De Nepali’s moesten wel wachten…

Geen riem

De pinautomaten op het vliegveld waren allemaal leeg, zonder dit tijdens het pinproces expliciet te vermelden. Met “Your limit is reached” krijg ik de schuld toegespeeld. Was ik blij dat ik een airport pickup had geregeld, iemand die klaarstond in een ronkende Rolls Royce look-a-like, een zogenaamde Crown, afkomstig uit India. De riem waren ze vergeten in de auto te monteren, maar met vertrouwen in de kunde van de chauffeur gingen we op weg naar Thamel, de toeristenwijk van Katmandhu. Veel mensen hadden al gewaarschuwd dat je daar beter niet naar toe kan gaan, maar wilde de eerste nacht dit backpackerswalhalla ervaren.

De geest van Mao

De taxi-chauffeur Tenzin begon met vertellen: “Eerste waren we een koninkrijk met een koning die alleen zichzelf verrijkte en niet aan het volk dacht. De Maoistische rebellen hebben het land een aantal jaar lamgelegd met rellen, moorden en langdurige stakingen en demonstraties. In 2001 moordde Kroonprins Dipendra het halve koningshuis uit en pleegde daarna zelfmoord. Zijn opvolger Gyanendra trok alle macht naar zich toe waardoor het Maoistische geweld toenam. In 2008 werd na een referendum de monarchie afgeschaft en kregen de Nepalezen de kans om te kiezen. Ik koos voor de Maoisten, alleen zijn zij nu ze op het pluche zitten even slecht als de rest. Er is helemaal niets veranderd en het leven is heel moeilijk.”

Load-shedding

Ondertussen hebben we het hectische verkeer van de binnenstad bereikt en drijven de onderscheidende geuren van Katmandhu de Crown binnen. Van Tibetaanse wierrook tot aan de uitlaatgassen van de auto’s (zonder katalysator). Tenzin is een devoot boeddhist en aanhanger van de Dalai Lama. Zijn familie woont 180km verder op en kan hij maar eens in de zoveel tijd zien. “Ik blijf hopen dat er toch iets veranderd in dit land, we hebben bijvoorbeeld hier elke dag te maken met stroom die uitvalt. Soms op verwachte momenten, soms op onverwachte momenten. Het belachelijke van deze zogenaamde ‘load-shedding’ is dat er wel genoeg energie is in Nepal, sterker nog duurzame energie, maar dat dit door de corrupte regering wordt doorverkocht aan India en dan weer teruggekocht voor een veel hogere prijs. Zonder dat dit voldoende is om de energiebehoefte van Nepal te voeden,” zegt hij terwijl wij de parkeerplaats van het International Guesthouse oprijden. Ik check in en val direct in slaap, morgen meer ontdekken van dit bijzondere land.

Arkelfly is op het eerste gezicht een duizend in dozijn maatschappij net zoals Corendon en Martinair. Maar achter deze oranje veugels schuilt een zeer interessant concept. Een model waar de prijsvechter Ryanair nog wat van kan leren. Onlangs besteedde het programma Goudzoekers nog aandacht aan de manier waarop Ryanair een de meest winstgevende luchtvaartmaatschappijen van de wereld is.

Hamsteren in Bahrain
Arkefly heeft namelijk verschillende klassen zoals Economy Comfort en Star Class, die iets meer kosten maar daar ook lekker meer voor bieden zoals beenruimte, een slaapsetje voor het vliegtuig en een eigen incheckbalie. Op een verre vlucht maakt 40 euro extra dan niet uit. Wat echter hun meest briljante troef is de tussenstop in Bahrein. Alle vluchten naar het oosten gaan daar even naar toe om te ‘tanken’. Als olie-producerend land is kerosine daar goedkoper dan water en daarnaast wil deze grote zandbak veel buitenlandse investeerders aantrekken en daardoor kost een tussenstop in het emiraat bijna niets.
De eigenaar van Arkefly is vast op het idee gekomen toen hij met z’n sleurhut naar Frankrijk reed en toch even omreed voor Luxemburgse goedkope benzine. Hollandser dan Hollands.

Gisteren in Rialto de film Honey bekeken. Beschouwen is een beter woord voor deze flick in de categorie ‘arthouse’. Tijdens het observeren van deze film wordt duidelijk gemaakt dat het leven uit simpele dingen bestaat. Zonder muziek of andere geluidseffecten. Heerlijk zal je denken. Totdat het alarm van mijn telefoon afging. Eerst heel zacht. Niemand had wat door. “Eindelijk een muzikale noot” dacht iemand naast me. De stille Zen-strings waarmee ik elke ochtend ontwaak pasten eigenlijk best wel goed bij de beelden. Alleen werden deze Zen-strings een heel concert en veranderde als een soort climax in een schelle toon die het meest doet denken aan het alarm waarmee je een kernraket verwelkomt. De mede-kunstminners keken naar mij om en ik zag ze denken, “jij Pathé-rebel, wat doe je in ons filmhuis?”. Zonder schaamte drukte ik mijn alarm weg en was eigenlijk wel blij met dit gewelddadige intermezzo, alsof je een berg in een rustig bergbeekje kiepert.

The O’reilly factor is een populair programma op het populistisch rechtse Fox News. Elke mogelijkheid om de democraten aan te vallen grijpen ze aan. Nederland is daarbij vaak een dankbaar lijdend voorwerp.  Zo werd in 2004 beweerd dat euthanasie op baby’s de normaalste zaak was in ons koude kikkerlandje. In een recente uitzending van The O’reilly factor werd het Nederlandse drugbeleid weer aangehaald. Amsterdam zou een anarchistische stad zijn vol met criminaliteit, drugs en sex. Wij weten wel beter! Daarom maakte een Amsterdammer het volgende filmpje met daarin cijfers over drugsgebruik. Beat that O’Reilly!

PS Thanks Elisa voor de linktip!

Tandems. Wat kan je er over zeggen? Het zijn dingen. Maar wat voor dingen? Hebben ze een ziel? Of zijn ze een instrument voor het opsnuiven van het goede leven? Dat laatste natuurlijk!

Tandems zijn onmisbaar voor het sociale leven in Amsterdam. De tandem haalt mensen uit hun isolement. Samen fietsen heeft wat. Romantiek. Een gelijkmatig ritme. Een tandem berijden heeft wat weg van de manier je de liefde bedrijft. Sommige tandems zijn echter moeilijk in de omgang. Maar waarom dan?

“Ze hebben een slechte jeugd gehad” beweren linkse stemmers. Rechtse stemmers gooien de stribbelende tandem weg en kopen gewoon een nieuwe. D’66 leden leggen er gewoon een nieuwe ketting op. Pragmatisch. Politiek, de liefde en tandems. Hoe komt ‘íe erop? Wist ik het maar.

Met dit blog wil ik aandacht vragen voor een bijzondere Hyve. Hij bestaat al sedert 2005 (heel wat in Hyvesland): http://tandemketting.hyves.nl/ en heeft nog wat leden nodig. Waar wacht je nog op? Word lid en ervaar the bliss of the tandem. Yeah!